„ყველაზე მეტად იმის მეშინია, რომ ჩემი შვილების თვალწინ არ მოვკვდე. რამდენიმეჯერ გონება დავკარგე, ძირს დავეცი, ბავშვებს კი ეგონათ, რომ მოვკვდი. როგორ ტიროდნენ, ღმერთო... მე კი მესმოდა, მაგრამ ვერ ვინძრეოდი! რა კარგი იქნებოდა, მოვმკვდარიყავი იმ დღეს და აღარ მენახა ჩემი შვილების ტანჯვა!“ ამ სიტყვებს სამი ბიჭუნას დედა, მაია ამბობს. მას აღარ შეუძლია თავისი შვილების ტანჯვის ყურება. ექვსი წლის ვაკო, 4 წლის საბა და 2 წლის აკაკი შიმშილობენ და ამის გამო, ხშირად ავადმყოფობენ კიდეც.