თბილისის ცენტრში სამშვილიანი ოჯახი ისე ცხოვრობს, როგორც ქვის ხანაში! საშინელი სისხლისმწოველა ბაღლინჯოები მათ სიცოცხლეს უმწარებენ — ქართველი თოთო ბავშვების სისხლს წოვენ!

ჩემი ოცნებაა, ეთხელ მაინც დავიძინო ადამიანურად, საწოლზე, ლეიბით, საბნით და ბალიშით! ჩემი შვილი მძიმედ ავად არის. საყვარელი მეუღლის ცოდვაც მაწევს, მთელი ცხოვრება ერთად გვაქვს გატარებული და უკვე ერთი წელია, საფლავი ვერ გავუკეთე! მაპატიე, ძვირფასო ჯემალ! თქვენც მაპატიეთ, კეთილო ხალხო, ჩემი ცრემლებით რომ შეგაწუხეთ!!!

მათი ფილტვები, სისხლი, თვალები, მუდამ მშიერი კუჭები — ყველა ორგანო მომწამვლელი მტვრით არის სავსე! ყურებს კი, როგორც საშინელებათა ფილმებშია, აყრუებს მანქანები, რომლებიც დღედაღამ ლოდებს ამტვრევენ, რომ ბიზნესმენების ჯიბეები ფულით აივსოს! შვიდი ადამიანის, საქართველოს შვიდი მოქალაქის, სიცოცხლე საფრთხეშია!

დედა, მადონა, ბავშვობიდან ინვალიდია: „მე რომ მოვკვდე, ჩემს შვილებს ვინ მოუვლის? მათ არავინ ჰყავთ!“

ერთი ბედნიერი დღეც არ ახსოვს! დაბადებიდან მშობლებისგან მიტოვებული, სადისტი მეუღლისგან სასტიკად ნაცემი, ორი ლამაზი და საყვარელი ბავშვის დედა — მოკრძალებული და შრომისმოყვარე ქართველი ქალი, იამზე, დახმარებას გვთხოვს, რათა მისმა შვილებმა მაინც არ გაიზიარონ მისი ბედი.

საბრალონი და დაჩაგრულნი

მათ, ვინც ბედს ემდურის, ვურჩევთ ამ სახლში გაატარონ ერთი დღე მაინც!

დაეხმარე მოყვასს და მიუახლოვდი ღმერთს!

ლოდებისა და რკინის გროვაში, ორი ტკივილი ცოცხლობს! სიცივეს, ავადმყოფობას და შიმშილს ებრძვიან! დახმარებას ითხოვს ეს ორი სული! გვერდს ნუ აუვლით, მეგობრებო!