გულუბრყვილოდ მეკითხება მშვენიერი გოგონა, მაკა და პასუხსაც არ ელოდება, ისე აგრძელებს ტიტინს: „დედა ღამე ძალიან, ძალიან მაგრად მეხუტება და ისე მათბუნებს, როგორც მე - ჩემს თოჯინას. ისე თბილად და კარგად ვარ, მას კი რატომღაც სცივა და სტკივა! წარმოგიდგენიათ, დეიდა? დილით იღვიძებს და ძლივს დგება, ამიტომ ძალიან ხშირად ტირის... და ამბობს, რომ ასე ცხოვრება აღარ შეიძლება... და ბევრს მკოცნის! და მაშინვე კარგად ვარ...“