„ახლავე, ახლავე, ჩემო გოგონა, დედიკო მოდის!“ კარგია, ლიამ ძილბურანში ნინოს კვნესა და მოგუდული „დე-ე-ე“ რომ გაიგონა. გოგონა თავს ცუდად გრძნობს, მას კი სძინავს. „დე-ე-ე! დე-ე-ე!“ ამ ღამის კვნესაში შიშიც, წუხილიც და ტკივილიც ისმის. ლია ჩამოჯდა შვილის საწოლზე, სახეზე მოეფერა, ხელი ჩაჰკიდა და აკოცა: „დედა შენთან არის, ყველაფერი კარგადაა, გაგივლის!“